No dobrze, zanim zacznę rozwodzić się nad tym, jak bardzo ten sernik jest jedyny, niepowtarzalny i doskonały i tłusty, to nie mogę nie zacząć od Pana Jakuba Baranowskiego, którego co prawda zapatrywania w kwestii tego rodzaju ciasta są mi nieznane, a który i tak przyczynił się znacznie do rozwinięcia (wreszcie!) tej konkretnej podstrony, przekopując się przez źródło url, by znaleźć między innymi tę oto stronę i wyrażając się z zainteresowaniem na temat jej potencjalnej pysznej zawartości 😊

Tak więc (w imieniu swoim oraz innych ludzi, którzy mimo wszystko wciąż tutaj czegoś szukają, bo widocznie ciągle nie mają co jeść), Panie Kubo:

💙 💚
(Pozostałym pięciorgu folowersom również 🥰)

W sumie serduszka i glitter to dobra atmosfera, żeby zacząć, bo z czym innym miałyby się nam kojarzyć Święta? (No dobrze, niektórym kojarzą się z Mikołajem i jajkami, ale to tam swoją drogą...). Otóż moja mama, czy to na Wielkanoc, czy na Boże Narodzenie piecze zawsze sernik zupełnie odmienny od tego, co kupuje się w sklepie, a nawet na stołach u sąsiadów. Nie jest to mianowidzie suchawy, piankopodobny kremik, ale soczyste, słodkie od bakalii i ciężkie od sera niecodzienne ciasto, które zawsze znika u nas w podskokach przed świątecznymi roladami, makowcami i morfeuszami.

Morfeusz, jakby ktoś nie wiedział.

Pewnie trochę minie, zanim zorientujecie się, że nagle jest coś nowego do czytania, więc jak dobrze pójdzie, przepis załapie się akurat na gwiazdkę.

No to tak:



Prawidłowo naszykowany stół mojej mamy.

Kiedy pojawia się 6 jajek, to już wiadomo, że będzie grubo i raczej nie będzie można zrobić tego po ludzku, po prostu wrzucając wszystko do garnka. Tak też jest i w tym przypadku, co jednak ma tutaj trochę sensu, bo przecież z serem takim jak ten to nie można tak hop-siup!





No to - WRÓM WRÓM!



Jak już cały ser i żółtka wejdą do garka i uznamy, że starczy im już obijania się o jego ścianki, to idziemy dalej:



He, dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że nie dałam żadnego konkretnego widoku na bakalie poza tym przypadkowym ujęciem pokrojonych już moreli



No to jeszcze dla równowagi macie zdjęcie mojej własej szuflady z imbirem i jakąś mieszanką z orzechami.

Gwarantuję, że to wszystko też się nada! c:



Przy czym ostatnie zdanie jest skopiowane tu z całkiem innego przepisu, który też zajmował się ubitymi białkami - moja mama nie zna określenia delikatnie w kontekście ubitego białka. Po prostu wrzuca, miksuje i jest dobrze. I gites, w Święta i tak jest od groma okazji do cackania się.

Moja mama zna natomiast fakt, że kiedyś zamiast mąki ziemniaczanej dawano gotowanego ziemniaka. Dzisiaj już nie, bo z maką jest delikaatniejsze, no i... spójrzmy prawdzie w oczy - ziemniaka do ciasta? 🥔

I można też dodać mąkę jak za rzadkie.

A jak nie za rzadkie, to do formy:



(Wnikliwe oko dostrzeże pewną nieścisłość między tym zdjęciem a poprzednim. No cóż, nie było to moje pierwsze podejście do obfociowywania tego przepisu. Tym bardziej dziwi mnie, że zupełnie zapomniałam udokumentować obecności bakalii 🤔)




Przy czym ta godzina nie jest sztywnym ograniczeniem, po upływie którego można wyciągać na ślepo - mówimy tu bardziej o cieście, które lepiej sprawdzać patyczkiem i dopiero jak... Dobra tam, moja mama zawsze zakłada po prostu, że spód jest niedopieczony i jakoś przed upływem tej godziny wyłącza "górę", i tak przytrzymuje sernik jeszcze z 10 minut. (W te Święta był jakiś bałagan i wyjątkowo tego NIE zrobiłyśmy, czego efektem był bardzo jasny spód, składający się z sera, który... smakował po prostu jak ser. Ale co tam - wsadziłyśmy go nadkrojonego z powrotem do piekarnika i zadziałało.)



Niepokojący niedobór badziewności na tym ostatnim, milordzie. Tęsknię za starym HTC-kiem 😔
Ale może Ericsson K510i sprosta zadaniu?...

A, że wygląda jak upadnięty zakalec? No cóż, w wykonaniu mojej mamy zawsze tak wygląda. Można zakładać, że to wina tych niedopieszczonych białek, ale kto wie? Kiedyś będę musiała wreszcie nabrać odwagi and find out!




Spowrotem na główną